کتاب پرندگان زرد

اثر کوین پاورز از انتشارات شورآفرین - مترجم: انیسا دهقانی محمدی-داستان جنگی

جنگ به ما امیدوار بود تا بهار را از بین ببرد، این احساس نفس گیر دوستی و از دست دادن را آغاز می کند. در التافر عراق، بارتل بیست و بیست و یک ساله خصوصی و مورفی خصوصی هجده ساله زندگی خود را به عنوان جوانی که نبرد خونین خود را برای شهر آغاز می کنند، زنده می کند. در روزهای بی پایان، دو سرباز جوان هر کاری را انجام می دهند تا از یکدیگر محافظت کنند از نیروهایی که از هر طرف فشار می آورند: شورشیان، خستگی فیزیکی و استرس ذهنی که از خطر ثابت است. همگام با تمرینات ابتدایی، زمانی که گروهشان به سختی به ناخن ها دستور داد بارتل را به تماشای مورفی بسپارند، این دو به یک جنگ رسیده و آماده نیستند. به عنوان واقعیت شروع به تاریکی به کابوس مبهم، مورفی به طور فزاینده از جهان اطراف او unmoored و Bartle اقدامات غیرمستقیم است. با درک عمیق عاطفی، به ویژه در اثر یک جنگ پنهان با مادران و خانواده ها در خانه، پرندگان زرد یک رمان نوآورانه در مورد هزینه های جنگ است که قرار است تبدیل به یک کلاسیک شود.


خرید کتاب پرندگان زرد
جستجوی کتاب پرندگان زرد در گودریدز

معرفی کتاب پرندگان زرد از نگاه کاربران
جنگ WAR تلاش کرد که ما را در بهار بکشد. به عنوان سبز سبز دشت نینوا و آب و هوا گرم شد، ما تپه های پایین تپه فراتر از شهرستانها و شهر ها را تکان دادیم. ما بیش از آنها و از طریق چمن های بلند بر روی ایمان حرکت کردیم، راه هایی را به سوی رشد پیشگویی کردیم. در حالی که ما خواب بودیم، جنگ هزاران دنده را در برابر نماز جا داد. هنگامی که از طریق خستگی به سمت پایین حرکت کردیم، چشمانش سفید و در تاریکی باز بود. در حالی که ما غذا خوردیم، جنگ فاجعه بار بود و محرومیت خودش تغذیه می کرد. این عشق را ایجاد کرد و به دنیا آمد و از طریق آتش گسترش یافت. @ من این پاراگراف را خوانده ام و سپس به عنوان تمایل دارم که آن را به اندازه کافی به همسرم بسپارم (همانطور که در ابتدا نوشتم نوشتم، اما متوجه شدم که کانزاس بی معنی است کلمه.) شام پاسخ او WOW بود! اگر تصمیم به خواندن این کتاب را داشته باشید، فریاد می زند که احکام شرعی را بیان می کند که ترس از جنگ، بی فایده جنگ و زندگی است که بعدا باید کشف شود. کوین پورس داوطلب برای پیوستن به ارتش و از سال 2004-2005 در عراق به عنوان یک تفنگدار خدمت کرد. او در منطقه طلای عارف و موصل بود (نقشه را در بالا نشان می دهد که محل وقایع رمان در قسمت شمالی کشور است)، و این همان حوزه هایی است که توسط بارتل، استرلینگ و مورف در رمان گشت. اپراتور ماشین مجسمه سازی در عراق پس از آن در انگلستان در VCU تحصیل کرد و سپس در وزارت امور خارجه آمریکا در شعر مرکز میچنر برای نویسندگان دانشگاه تگزاس شرکت کرد. او یک شاعر است و در نمایشنامه او نشان می دهد. @ وقتی خمپاره انداخته شد، برگ و میوه و پرندگان مانند انتهای طناب فریاد زدند. آنها بر روی زمین در شمعهای پراکنده، پرها و برگ ها و لانه های متقابل میوه های شکسته پوشیده شده اند. نور خورشید از طریق فضاهای درختان بیرون می افتد، اینجا و آنجا به نظر می رسد که آب از لکه های خون و مرکبات پرنده است. @ ما همه چیز را از طریق چشم خصوصی بارتل دیده ایم که از جنگ خنثی شده است، بنابراین روحانی از روز به فعالیت روزانه که بدون آموزش مدرسه من تعجب می کنم که آیا او می تواند در تمام عملکرد. با وجود این واقعیت که بارتل خاموش است و با هر تجربه وحشتناک جدید پیر می شود، او این لحظات را دارد که در آن او یک صحنه را به طرز وحشتناکی، به طرز شگفت انگیزی توصیف می کند؛ من احساس می کنم که ضربان قلب من افزایش می یابد، زیرا کلمات من را تحریک می کنند. دوستش جنگ او مورف است و هرچند او درباره مورف توجه دارد، فاصله ای بین او و همه وجود دارد، چنانکه همه چیزهایی که او تجربه می کند به شخص دیگری اتفاق می افتد. غریزه زنده ماندن یا کسی که به محدودیت پاسخ عاطفی رسیده است؟ مورف می میرد. در حال حاضر این قطعه را نمیدهد، زیرا در اوایل این کتاب اشاره شده است. این کتاب بین سالهای 2004 تا 2005 در عراق و همچنین زمانی که بارتل به خانه باز می گردد، از بین می رود. چسب که طرح را به هم متصل می کند، مرگ مورف است و چگونگی بارتل در مورد جنبه های پیچیده آن مرگ و پیامدهای آن است. @ هرکس می تواند احساس شرم کند من خودم را به یاد می آورم، نشسته در خاک زیر برس غرق شده و بیش از حد رشد کرده، از هیچ چیز در جهان بیش از اینکه باید برای نشان دادن خودم برای آنچه که من تبدیل شده بود. من واقعا نمی دانستم در آنجا وجود دارد، اما این احساس را داشتم که اگر با هرکسی که مرا ناراحت می کند عصبانی می شوند و بلافاصله قضاوت می کنند. هیچ چیز جدی تر از داشتن یک تاریخ خاص نیست. حداقل این چیزی است که من فکر کردم. حالا من می دانم: همه درد یکسان است. فقط جزئیات متفاوت است. @ Mosul، IraqSergeant Sterling جان سالم به شمار می رود که 24 ساله باستانی است که تلاش خود را برای زنده ماندن انجام می دهد، اما شاید مطمئن نیست که چرا او سعی دارد تا دیگر سخت تلاش کند. او یک مرد فراری است، وحشیانه و غیر قابل پیش بینی است. یکی از آن دسته از بچه هایی که به شما تعجب می کند که آیا او بتواند دوباره به جامعه عادی برگردد. من از این که او در مرگ و خشونت و سلطه برتری داشت، متنفر بودم. اما بیشتر از آن، من از این که او لازم بود، متنفر بودم، چقدر به او نیاز داشتم که به من حمله کند، حتی زمانی که سعی داشت من را بکشد، چگونه احساس گرسنگی کردم، تا زمانی که به گوشم نرسید؟ **** ************* مورف 18 ساله است، زمانی که او 17 ساله بود، ثبت نام کرد، یکی از آن آمارهایی که هر روز یکشنبه صبح من را از بین برده بود، زمانی که با جورج استفانوفولس @ در این هفته جشن گرفتم. در انتهای برنامه، آنها همیشه یک بخشIn Memorium @ را خواهند داشت که می تواند مراحل ورود به عراق و افغانستان را با سنین و جایی که آنها از آن است، فهرست کند. همسرم و من معمولا هر هفته یک صدای تیزهوش را میبینیم چون این نامها برای یک لحظه برای ما بسیار واقعی بودند. من یک مأمور دریایی داشتم که در سرتاسر خیابان زندگی میکرد. من به او اشاره کردم که چگونه خرابکاری این بود که اسامی این بچه ها را ببینند که فقط چند ماه قبل در خارج از کشور در کلاس های دبیرستان نشسته بودند. او به من پاسخ داد که آنها به رسمیت شناختن تأثیرات سیاسی آن بوده اند و اکنون آنها را در حال مبارزه با تفنگداران دریایی به منظور مبارزه با مناطق تا زمانی که 19 ساله به سر می برند، تحت فشار قرار دادند. او می توانست من را به زانو درآورد (او یک پزشک چرخشی بود که روزانه به دنبال بچه ها می رفت. برای انجام این کار)، همانطور که اگر 19 خیلی بهتر از 18 بود، اما من متوجه شدم که سن متوسط ​​مراجعه به سربازان متوفی

مشاهده لینک اصلی
من چند روزی این مقاله را در حال نوشتن گذاشتم، در حالیکه این کتاب را به خاطر آوردم چون چیزی در آن برای من کار نمیکند. و این، در واقع، مسخره است، زیرا این رمان باید برای من ساخته شده باشد. به طور کلی، من طرفدار رمان های جنگی معاصر هستم. من آنها را به عنوان سرگرمی فراری نمی پذیرم؛ من آنها را جدی می گیرم و به آنها احترام می گذارم، زیرا می خواهم یاد بگیرم، می خواهم گوش بدهم، می خواهم بدانم چطور می خواهم بدون اینکه نیاز به جنگ داشته باشم به جنگ بروم. در بعضی موارد، من آن را وظیفه میدانم. اگر قصد داشتیم از مردان و زنان جوان برای مبارزه و مرگ برای کشورمان، برای ریسک فیزیکی و عاطفی بپرسیم، ما مطمئن هستیم که جهنم باید دقیقا بداند که چه چیزی از آنها از آنها می خواهیم و از خدماتشان احترام می گذاریم و فقط از آنها می خواهیم که با آنها مبارزه کنند کاملا ضروری است متأسفانه، این همواره سیاست های کشور ما نیست. بنابراین من پرندگان زرد را خواندم، رمان ایده ای غریب و منحصر به فرد است و درد را درگیر می کند و شاهد کشتار است. نوشته شده توسط کوین Powers (خود جانباز جنگ عراق)، رمان با استفاده از نقطه نظر اول شخص، با دادن شخصیت اصلی ما، جان بارتل، صدای خود را. بارتل در درون گروه هایی که بین سرویس او در عراق و بازگشت دردناکش به خانه جایگزین می شود، خود را در معرض گناه و احساسات عاطفی خود قرار می دهد تا از دست دادن دوستی و مورفی و نقش او که در این حادثه نقش داشته است، ، ساختار غیر خطی و گاهی اوقات شکسته، نحوه کار با فراموشی، به وضوح به معنای بازتاب یک راوی است که احساس خود را از بین رفته است و در جابجایی از طریق قطعات، او در جستجوی مجازات او است و او به دنبال پس از جنگ است . برخی از خطوط و توصیف های شاعرانه ای وجود دارند که در کمال آنها عصبی هستند. همه این ها باید تا جایی که من بودم، اما برای بسیاری از رمان ها، این حساب من عجیب و غریب نبود. من قدردانی علمی برای آنچه که سعی در دستیابی به آن داشتم و احترام عمیقی به خدمات او و تلاش او برای گرفتن تجربه داشتم، اما هنوز هم از لحاظ احساسی دور از کار بودم. بخشی از آن، من فکر می کنم این به این دلیل است که جنگ جان بارتل به گونه ای درونی شده است که اتصال آن دشوار است زیرا او پس از مرگ مورفی هر کس را در فاصله ای نگه می دارد. من همچنین فکر می کنم که اگر صحنه مرگ مورفی را در پیش رو در روایت داشته باشیم (مرگ مورفی به طور پیوسته در سرتاسر ذکر شده است، اما شرایط تا پایان نزول آشکار نمی شود)، ممکن است دقیقا همان چیزی را که جان برای آن اولین 3/4 رمان است. با این حال، من فکر می کنم عامل اصلی این است: تا به امروز، من هیچ تصویر بهتر از تجربه جنگ را از آنچه در آثار Tim Obrien یافت نشد. حالا، ممکن است مقایسهای بین Powers و Obrien نباشد، اما من نمیتوانم به آن کمک کنم. Powerss نوشتن چندین صفحه از PlayBook کتاب Tim است. و من نمی گم که قدرت این کار را عمدا انجام می دهد، اما Obrens ها در روایت های جنگی تاثیر می گذارند، چنان زیاد است که به سادگی یکی از منابع اصلی برای نوشتن و خواندن درباره جنگ است. روایت تقلبی؟ بررسی. تغییر، نقطه متناوب دید؟ بررسی. سرباز می رود AWOL؟ بررسی. سرباز برگشت به خانه قادر به دوباره جذب به جامعه است؟ بررسی. زبان شاعرانه، گاهی اوقات زبان باطنی، به طور غیرمستقیم مورد استفاده قرار می گیرد برای نشان دادن اعمال وحشتناک ترین، پایه جنگ؟ بررسی. نحوه غلبه بر غارت و یا شکسته شدن ذهنیت سربازان؟ چک کردن وجود دارد بسیاری از شباهت ها وجود دارد که هر بار که من آن را پیدا کردم نمیتوانستم کمک کنم اما فکر کردم که تیم اوبروین بهتر کار میکند. @ OBrien به ما اجازه میدهد که با شخصیتهای خود ارتباط برقرار کنیم، بهگونهای که Powers هرگز برای من به اندازهی کافی دست نیافت. من احساس همدردی کردم، اما همدلی نداشتم. نگه داشتن این کتاب، چون فکر می کنم دوباره خواندن در آینده ممکن است چشم انداز من را تغییر دهد. علیرغم اینکه در کتاب عاشق کتاب نیستم، به خاطر آنچه که در اینجا انجام دادم، تحسینش می کنم و مطمئنا به خدماتش در کشور ما احترام می گذاریم. هر رمان که مردم واقعی هزینه جنگ را نشان می دهد قطعا ارزش خواندن دارد.در این نوشته نوشته شده در این قله ناچیز

مشاهده لینک اصلی
اجازه دهید به شما بگویم که در حال حاضر این کتاب صدمه دیده است. رنج هایی که جانبازان جنگ عراق در این کتاب تحمل می کنند، یک نقطه خالی در شما را لمس می کنند که ممکن است شما ترجیح ندهید تجربه کنید. احتمالا، مثل من، اغلب در زمان خواندن این رمان عالی برای اولین بار از کویین پاور، گلویش را در گلویتان می بینید و اغلب چشم ها را می بینید. 5 ستاره در اطراف و من مشتاقانه منتظر خواندن تمام کتاب های آینده توسط Powers، جانباز جنگ جنگ عراق است.

مشاهده لینک اصلی
پرندگان زرد برنده جایزه کتاب 2012 گاردین می شوند! در حال حاضر می توانید نظر را در Expendable Mudge Muses Aloud پیدا کنید! این کار تحت مجوز Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 مجوز Unported مجاز است.

مشاهده لینک اصلی
به عنوان یک سرپرست در بیمارستان VA، من بسیاری از رزمندگان سابق را که قهرمانان خود را در نظر می گیرند، و بسیاری از کسانی که فکر می کنند جنگ لازم است. هیچ چیز عاشقانه و زیبا در مورد آن وجود ندارد. بعضی از آنها به طور گسترده ای از تجربه خود صحبت می کنند، اما تنها چند نفر در مورد وحشت آن صحبت خواهند کرد. بنابراین من به ادبیات کمک می کنم تا درک کنم. من فکر می کنم از Iliad، 1 و 2 ساموئل، جنگ و صلح، همه آرام در جبهه غربی، خون مریدین، Catch 22، کشتارگاه پنج، و برهنه و مرده است. من به لیست اضافه می کنم، کوین پاورز پرندگان زرد. من همچنین خاطراتی از بیمارستان را که در ناحیه جنگ 1950s آمریکا در خانه یک مأمور دریایی پیشه کرده بودم که دوست داشتم همسر و فرزندانم را دوست داشتم و به ندرت از آنچه دیده یا انجام داده بود صحبت کردم. پرندگان زرد، وظایف متضاد یک سرباز جنگی را توصیف می کند. او وفادار به یک گروهبان ریاضتمند، خشن و مراقب برای یک دوست جنگجو است. اما او می تواند هر یک از آنها را نجات دهد. او به خانه مادران خود در ویرجینیا باز می گردد و از اداره مبارزه با مواد مخدر C.I.D - فرماندهی تحقیقات جنایی ارتش ایالات متحده باز می گردد. گوش دادن به جانبازان و خواندن داستان های آنها، من خودم را آهسته آهسته آشیل پیدا کردم. ممکن است او به بومی یونان بازگردد، خانه پدر و مادر و مادرانش؛ اما او ترجیح می دهد مرگ یک قهرمان در نبرد. بزرگترین جنگجو در تمام ادبیات، سرباز نهایی هرگز نمی تواند غیر نظامی باشد. جنگ او را برای شرکتی از زنان یا کودکان ناتوان ساخته بود، ناتوان از برخورد با ظرافت، پیچیدگی یا بوروکراسی بود. چه وقت مراقب بود که دیوارهای اتاق نشیمن پس از خیابان ها در خون نقاشی شده بود؟ آیا او می تواند شرکت های افراد ناخوشایند را تحمل کند وقتی که او بهتر از مردانی بود که او به طور صریح تحسین می کرد؟ هر بار که جوانان خود را به جنگ دیگری می بریم، فکر می کنیم که آنها بدون تغییر و بی گناه به خانه می آیند، به طوری که تنها برای کشف سمت دور این سیاره بیرون می روند. اما بسیاری از آنها هرگز در خانه دوباره احساس نمی کنند، بدون توجه به جایی که می روند یا آنچه انجام می دهند. آنها به تصویب یک نوع زندگی در لبه بیابان، زندگی می کنند در خانه ها و خانه های تریلر در دشت های غیر قابل خوردن سیل و هدر دادن هدر رفت. آنها @ disability @ را با هر نوع مواد شیمیایی که یک جامعه معتاد را فراهم می کند، زندگی می کنند. آنها درباره گناه، غم و اندوه و شرم به ما نمی گویند، و تعداد اندکی در ادبیات آرامش پیدا خواهند کرد. پرندگان زرد با توجه به امید خاموش به پایان می رسد و من نیز برای آقای Powers امیدوار هستم که او و برادران و خواهرانش در هنر و ادبیات بهبود می یابند. بعضی از آنها شاید در دین شفا پیدا کنند. من امیدوارم که آنها به تجربیات آمریکایی در دموکراسی مشتاقان جدیدی بدهند و در نهایت از عدم اطمینان و ناامنی ملت طبقه متوسط ​​ما برخوردار شوند. من امیدوارم که بقیه ما را چگونه با درد، جسمی، روحی و معنوی زندگی کنند. آقای Powers زیبایی را می بیند و او اغلب زیبایی را در نوشتن اش توضیح می دهد: @ انار کمی بیش از شانه اش پرواز کرد و آب را خیلی نزدیک کرد و من فکر کردم هیچ جسمی نمی تواند به لبه یک چیز نزدیک باشد و آنجا بماند و در کنترل باش اما راهنمایی های بال هایش در امتداد آب فقط یکسان است. اریک به خاطر اینکه من باور داشتم فکر نکردم و آن را کج کردم و ناپدید شدم به نور خورشید رفته و پر از آرامش بود. @ پرندگان زرد واقعا پر از لطف است. من آن را به هر کسی که به نظر وحشت و زیبایی فکر کرده ام، امیدوارم.

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب پرندگان زرد


 کتاب شوایک
 کتاب نسل اژدها
 کتاب فرشته سکوت کرد
 کتاب نسیمی که بر ستاره ای وزید
 کتاب میراث
 کتاب جنگی که نجاتم داد